Όπως κάθε χρόνο, έτσι και φέτος την Παρασκευή 13 Δεκέμβρη 2019 πήγαμε στο Οντεόν για να δούμε την ταινία *χωρίς οικογένεια*. Από τον Κένταυρο δύο λεωφορεία με τις παλιές και νέες μαθήτριες και τα παιδιά τους γεμίσαμε την αίθουσα του σινεμά!
Οι μαθήτριες έγραψαν για την ταινία:
"Ο Ρεμί είχε έναν θείο που ήθελε η περιουσία να μείνει σε αυτόν. Γι αυτό πήρε το παιδί και το άφησε έξω από μια εκκλησία, όπου το βρήκε μια οικογένεια. Όταν μεγάλωσε ο άντρας δεν το ήθελε και το πούλησε. Αυτός που το πήρε άρχισε να του μαθαίνει να τραγουδάει, για να μπορεί να ζει και να έχει δουλειά σε όλη του τη ζωή." Αϊσέ, Χαληδέ καιΤζεβιδέ
"Ένα παιδάκι το γέννησε μια πλούσια μητέρα και της το κλέψανε. Μετά το μεγάλωσε μια φτωχή οικογένεια. Το βρήκε ο άντρας της στο δρόμο, το παιδάκι το έλεγαν Ρεμί. Τραγουδούσε κάτι που του έλεγε η πραγματική του μητέρα. Από την αρχή ήταν λυπημένη η ταινία γιατί δεν το θέλαν το παιδί και το άφησαν στο δρόμο. Μετά το αγόρασε το παιδί ο δάσκαλος και το προστάτευε. Μετά βρήκε την πραγματική του μητέρα και είχε καλό τέλος" Φατμέ, Φατμέ, Φατμέ!
"Μας άρεσε το τέλος, γιατί παρόλο που ήταν υιοθετημένος, πέρασε πολλά και δύσκολα. Στο τέλος βρήκε την πραγματική του μητέρα. Θα θέλαμε όμως στο τέλος να ζούσε και ο δάσκαλος" Γκιουλτέν, Μεριέμ, Βιλντάν.
"Εγώ στεναχωρέθηκα όταν πέθανε ο δάσκαλος και το παιδί έμεινε μόνο και μετά φοβήθηκα όταν βγήκαν οι λύκοι, μη κάνουν τίποτα στο παιδί και στον δάσκαλο".
Μας άρεσε η σκηνή που τον αγόρασε ο δάσκαλος και τον έντυσε με όμορφα ρούχα" Φατμέ.
"Εμένα μου άρεσε η σκηνή που βρήκε την μητέρα του και που τον αγόρασε ο δάσκαλος και τον βοήθησε να τραγουδάει μπροστά σε όλο τον κόσμο" Γκιουλσέν
"Λυπήθηκα το σκυλί , όταν πήγε η αστυνομία και το χτύπησε και πήραν τον δάσκαλο στη φυλακή".
